سلام به همه ی دوستان عزیز و گرامی با ارز پوزش می خواستم یه چیز جالبی بذارم ولی نشد حالا

 گفتم یه شعر خوب بذارم که شاید بعض از دوستان باهاش آشنا باشنشعری به نام(( کوچه))

کوچه

بي تو ، مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم !

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم !
در نهانخانة جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آيد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشة ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

امیدوارم که خوشتون اومده باشه

خواند كاش مي دانستي عشق من معجزه نيست عشق من رنگ حقيقت دارد اشك هايم به تمناي نگاه

 تو فقط مي بارد كاش مي دانستي دختري هست كه احساس تو را مي فهمد دختري از تب عشق تو

 دلش مي گيرد دختري از غمت امشب به خدا مي ميرد كاش مي دانستي تو فقط مال مني تو فقط مال

همين قلب پر از احساس مني شب من با تو سحر خواهد شد تو نمي داني من چه قدر عشق تو را

 مي خواهم تو صدا كن من را تو صدا كن مرا كه پر از رويش يك ياس شوم

خودت گفتی صدایت آشناست

خودت گفتی نگاهت آشناست

خودت گفتی از هر دوری به من نزدیکتری

من گفتم همه ی وجودمی

باز گفتی

شک وتردید در تمام وجودم است

چیزی نگفتم

زیرا چیزی نداشتم جز سکوت

سکوتی که تمام وجودم

سخن ها بازگو میکرد

بانگاهم می گویم دوست دارم

باسکوتم میگویم دوست دارم

با زبان بی زبانی می گویم

دیوانه وار می پرستمت بعداز خدا

تو را به جاي همه ي کساني که شناخته ام دوست مي دارم

تو را بجاي همه ي روزگاراني که مي زيستم براي خاطر نان گرم و برف هايي که آب

 مي شوند و عطر گل هاي ارغواني

 تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

 تو را به جاي همه ي کساني که دوست نمي دارم دوست مي دارم

میدونی ؟

مي دوني ؟

يه اتاق باشه گرم گرم روشن روشن

تو باشي منم باشم

کف اتاق سنگ باشه سنگ سفيدتو منو بغل کردي که نترسم

که سردم نشه نلرزم

مي دوني ؟

تو منو بغل کردي طوري که تکيه دادي به ديوار

پاهاتم دراز کرديمنم اومدم نشستم جلوت

بهت تکيه دادم

دو تا دستاتو دور من حلقه کردي

بهت ميگم چشماتو مي بندي؟مي گي : آره

چشماتو مي بندي

بهت مي گم : قصه مي گي تو گوشم ؟

مي گي : آره

و شروع مي کني به قصه گفتن تو گوشم

آروم آرومقصه مي گي

يک عالمه قصه بلندو طولاني که هيچ وقت تموم نمي شه

مي دوني ؟
مي خوام رگمو بزنم

چون دست چپيه حرکت سريعيه جمله ي عميق بلدي ؟

نه واي !!! تو که نمي بيني

و نمي دوني که مي خوام رگمو بزنم

تو چشماتو بستي نمي بيني
من تيغ و از جيبم در ميارم نمي بيني که سريع مي برم

نمي بيني که خون فواره مي کنه روي سنگ هاي سفيد و

نمي بيني که دستم مي سوزه

من لبمو گاز مي گيرم که نگم : آخ

که تو چشماتو باز نکني و منو نبيني

تو داري قصه مي گي و هيچ چيز رو نمي بيني

من دارم دستمو نگاه ميکنم

دست چپموخون ازش مياد

مي دو ني ؟

دستمو مي ذارم رو زانوهام

خون از روي زانوهام مي ريزه کف سنگها

مسيرش قشنگهحيف که چشمات بسته است

نمي بيني
تو بغلم کردي نمي بيني که سردم شده

محکمتر بغلم مي کني تا گرمم شه

مي بيني که نا منظم نفس مي کشم

تو دلت مي گي آخي
نفسم گرفت.. مي بيني ولي محکم تر بغلم مي کني

سردتر مي شم ...مي بيني که ديگه نفس نمي کشم

چشماتو باز مي کني و مي بيني من مردم .. مي دوني ؟

مي ترسم خودمو بکشم

از سرد شدن... از اين هايي که مردن... از خون ديدن

ولي وقتي بغلم کردي ديگه نترسيدم

مردن خوب بود

آروم آروم ...در کناره تو ... و در آغوشه تو ...

گريه نکن

من ديگه نيستم که ببوسمتبگم خوشکل شدي

تو خيلي گريه مي کني

دلم مي شکنهدلم نا زکه نشکونش

باشه ؟

من مردم ولي تو باورت نمي شه

تکونم مي دي که بيدار شم

فکر مي کني مثل هميشه قصه گفتي و من خوابيدم

مي بيني نفس نمي کشم ....ولي بازم باور نمي کني

اونقدر محکم بغلم مي کني که گرمم شه... اما فايده نداره

من مر دم ولي براي تو زنده ام

پس هر شب به اين باغ بيا ولي گريه نکن

مي خوام يه چيزي بهت بگم مي دوني ؟

دوستت دارم

برای بهترینهای عالم هستی که هیچ وقت غمی نداشته باشن

ديگري است. بي اعتنا مي گذري وعاشقانه به کسي مي نگري... که دلش پيش تو نيست

كاشكي در اين دنيا سه چيز وجود نداشت

عشق ، غرور ، دروغ

زيرا آدمي گاهي به خاطر عشق از روي غرور دروغ مي گويد

در شيريني بوسه غرق بوديم كه ناگهان شوري اشك رابر لبانم احساس كردم و فهميدم كه اين بوسه ي

جدايست گريستن خوب نيست مگر بشود جوري گريست که چشمها نفهمند روزي که گفتي منتظر باش و

 رفتي تنها شدم وگريستم ، اما هم اکنون تنها نيستم انتظار با من است ولي هر دو با هم مي گرييم

مي برم تا ز تو دورش سازم

ز تو اي جلوه اميد حال

مي برم زنده به گورش سازم

تا از اين پس نکند ياد وصال

به خدا غنچه ي شادي بودم

دست عشق آمد و از شاخم چيد

عاقبت بند سفر پايم بست

مي روم خنده به لب خونين دل

مي روم از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل

 ماه سوگ و غم 

 در همه جای شهرمان پرچم های سیاه به چشم میخورد 

نوحه ی باز این چه شورش است که در خلق عالم است تکرار میشود

 تاسو عا و عاشورا بار دگر و هر بار سوزناک تر از بار قبل تکرار میشود

 قلب ها میشکند

 اشکها سرازیر میشود

دلم،

در گهوارۀ سکوت شب تاب می خورد

ستاره ای که دیشب مرد

ستاره ای که امشب

ستاره ای که فردا

و دل من

در فرداهای بعد.....

دستم را بگیر

در بیراهۀ زمان

مرا،به انتظاری بیهوده مسپار.......!

به هر جايي كه رو كردم فقط روي تو را ديدم

تو را در بند بند ناله‌هاي بي صدا ديدم...

 

پيامي که از کربلا به گوش مي‌رسد، پيام مظلوميت است. مظلوميت آنکه محبتش در قلب و دلمان رسوخ

 

کرده.

و از ريشه پوسيدنم را نفهميد

همان اول راه او از من جدا شد

که به بيراهه پيچيدنم را نفهميد

زمين و زمان پشت سر ميزد اما

کسي بر زمين خوردنم را نفهميد

چنان نرم و آهسته در خود شکستم

که حتي ترک خوردنم را هم نفهميد

شکست عهد من و گفت : هرچه بود گذشت

به گريه گفتمش : آري ، ولي چه زود گذشت

بهار بود و تو بودي و عشق بود و اميد

بهار رفت و تو رفتي و هرچه بود گذشت ....

نسیم ممنون از این شعر بسیار زیبات

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقتو ازت گرفته و به جاش یه

زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داده زل بزنی و به جای این که

لبریز کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوز دوسش داری. چه قدر

سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیوار تکیه بدی که یه بار زیر

اوار غرور ش همه ی وجود ت له شده چقد سخته تو خیالت

ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام

نتونی بهش بگی .چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های

اشک گونه ها تو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوز

چرا اسمتو بگم؟

وقتی اسمت منو از زندگی سیرم می کنه چرا یادت کنم؟

وقتی منو پایبند و اسیرم می کنه .وقتی فلبت واسه من سنگ صبور نیست چرا من دردمو برات بگم؟

وقتی له کردی دلم رو زیر قدم هات چرا ترکت نکم؟

اگه قلبمو شکستی مثل شیشه چرا یادت بکنم؟

حالا که رفتی از برم این جمله یادت بمونه:

که یکی بود که یه روز خونه داشتی تو چشاش

وقتی که نگات می کرد غم می رقصید تو نگاش

تو گرفتی دلشو ولی افسوس تو شکستی دلشو

بوسیدن قول ماندن نیست ......

و عشق ورزیدن ضمانت تنها نشدن نیست

که سرانجام هر دلبستگی دل تنگی است

سلام اینو لاله خانم تقدیم میکنه به آقا محسن

سلام اینو لاله خانم تقدیم میکنه به آقا محسن

گل سرخ فقط برايه افرادي خوار دارد كه در صدد بر مي آيند آن را بچينند

*************************

فقط بخاطر تو

پرسید:به خاطر چه کسی زنده هستی ؟

با اینکه دلم میخواست با تمام وجود داد بزنم

بخاطر تو

بهش گفتم:بخاطر هیچ کس

پرسید:بس به خاطر چه زنده هستی ؟

با اینکه دلم میخواست با تمام وجود داد بزنم فقط بخاطر تو

با یک بغض گفتم به خاطر هیچ چیز

ازش پرسیدم تو بخاطر چی زنده هستی ؟

در حالی اشک در چشانش جمع شده بود

گفت بخاطر کسی که بخاطر هیچ زنده است

 بياور تا آن شاخه گلي که به تو دادم به خاطر بياورم ...ولي اگر تو مردي من فقط يک بار سر

قبرت خواهم آمد وآن دسته گل سفيدى که باخون خودم سرخ خواهم کرد به توهديه ميکنم

ودرکنارتوعاشقانه جان ميسپارم

تا نکوشی در نخواهی یافت،
و اگر به تمامی نکوشی، نکوشیده ای.
آزموده تر تیرت را به سویش روانه می کنی،
هر آنچه در توان داری به کار می گیری،
و اگر با تمام وجود کوشیدی و باز،
ناکام ماندی،
زنهار که شکست نخورده ای،
آنگاه که به سوی رویاهایت بال می گشایی،
چه اهمیتی دارد که آنها چگونه اند.
از رسیدن است که می بالی،
از کوشیدن است که می آموزی،
و از رفتن است که پیروز باز می گردی.

.بزرگترين خاطره:اشنايي..........

بزرگترين تجربه:عشق.............

بزرگترين ارزو:وصال...............

بزرگترين نعمت:خوشبختي....................

.بزرگترين غم بي وفايي................

بزرگترين درد جدايي................

بزرگترين اندوه :مرگ.............

 بزرگترين حادثه:تولد........

 بزرگترين بلا :نااميدي سعی کن به خاطر کسی که دوستش داری، غرورت رو از دست بدی. ولی مواظب

باش که بخاطر غرورت کسی رو که دوستش داری رو از دست ندی

امروز ، فردا و هميشه عشق آن سوي من است ، آن سوي ترديد ، آن سوي اگر ، آن سوي اما ، شايد ...

عشق را بايد به جا آورد ، محترم شمرد ، شناخت عشق كودكي است كه بوي صداقت و صراحت مي دهد

دست عشق را در كوچه هاي پر از ازدحام زندگي نبايد رها كرد

توست که گاهي نمي توانيم در چشمهاي يکد يگــرنگــــاه کنيم

تا نهان سازم از تو بار دگر

نرم و سنگین حجاب مژگان را

کاش مي شدبوسه بارانت کنم*

باوفاباش که دنياي مني*

فکر مي کرديم عاشقي هم بچگيست...

 اما حيف اين تازه اول يک زندگيست...

 زندگي چيزيست شبيه يک حباب..

عشق آباديه زيبايي در سراب...

فاصله با آرزو هاي ما چه کرد...

 کاش مي شد در عاشقي هم توبه کرد .......

 چه غریب ماندی ای دل نه غمی نه غمگساری نــه بــه انـتـظـــار یــاری ، نــه ز یـــار انـتــظــاری غــم اگــر

 بــه کــوه گـویــم، بــگـریــزد و بــریــزد کــه دگــر بــدیـن گــرانـی نـتـوان کشیــد بــاری سحرم کشیده خنجر که

 چرا شبت نکشته‌ست تــو بـکــش که تا نیفـتـد دگـرم بـه شـب گـذاری نه چنان شکسـت پشتـم که دوبـاره سـر

 بـرآرم منـم آن درخـت پیـری که نـداشـت بـرگ و بـاری

دل ربودی قصد جانم می کنی اندک اندک بی نشانم می کنی

ای بهار خاطرات سبز من با جفای خود خزانم می کنی

در پس ابر سیاه قهر خود عاقبت چون مه نهانم می کنی

من چو مومی در کف بی مهر تو هر چه می خواهی همانم می کنی

تیر غم را با نگاهی اتشین جانب روح وروانم می کنی

همسفر تنها نرو بذار تا با هم بریم

سرنوشته مون یکی هر دو مون مسافریم

تازه از راه رسیدم هنوزم خسته رام

همسفر تنها نرو بذار تا من هم بیام

سخت دل کندن از این شهر و دل بستگیام

بودن از خونه جدا با همه خسته گیام

جون به لبهام رسیده تا به کی دربدری

گرد غربت روتنم که بازم باید بری

بذار تا خستگی از این تن خسته بره

سخت دل بستگی از شهر دل بسته بره

اگه بذاری بیام من میشم سنگ صبور

گوش به قصه هات میدم شهر غربت راه دور

همسفر تنها نرو بذار تا با هم بریم

سرنوشته مون یکی هر دو مون مسافریم

تازه از راه رسیدم هنوزم خسته رام

همسفر تنها نرو بذار تا من هم بیام

سخت دل کندن از این شهر و دل بستگیام

بودن از خونه جدا با همه خسته گیام

جون به لبهام رسیده تا به کی دربدری

گرد غربت روتنم که بازم باید بری

بذار تا خستگی از این تن خسته بره

سخت دل بستگی از شهر دل بسته بره ه ه

 اين دله ديوونه ي منه ...عشقت تو سينه ي منه

دنيا تو دستا ي منه ...وقتي نگات ماله منه

قرارمون تو بارون...............دو.باره ديدنمون

گرفتن دستاي توو.........دوست دارم هاي منه

این تو بودی که از اول خواندی درس وفا را

این تو بودی حاشا و مبتلا کردی به عشق مرا

من که این حاشانکردم ازغمت پروانکردم

 دین من دنیایه من از عشق جاویدان تو رونق گرفته

سوزمن سودای من ازنور بی پایان تو رونق گرفته

اینهمه آشفته حالی اینهمه نازک خیالی

 دوست دارم همیشه

عشق آتشي است ؛ آتشي سوزنده كه اگر با پيوند ، مهارش كني ، سازنده مي شود وتو هفت شهر عشق را

گشوده اي و به اين حقيقت رسيده اي .

به تو به ديده احترام مي نگرم و دستت را به گرمي مي فشارم ، چرا كه ميان سوختن و ساختن راه دوم را

برگزيده اي .

  دوستت دارم

عشق را نبايد رنجاند ، نبايد گرياند

عشق را بايد پاس داشت

عشق نخستين نياز براي پيوند

عشق يعني دوست داشتن به اضافه صداقت ، رفاقت ، معرفت

عشق يعني امروز ، فردا و هميشه

عشق آن سوي من است ، آن سوي ترديد ، آن سوي اگر ، آن سوي اما ، شايد ...

عشق را بايد به جا آورد ، محترم شمرد ، شناخت

عشق كودكي است كه بوي صداقت و صراحت مي دهد

دست عشق را در كوچه هاي پر از ازدحام زندگي نبايد رها كرد

دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست گاه سکوت است و گاه نگــــــاه ... غـــــريبه !

 اين درد مشترک من و توست که گاهي نمي توانيم در چشمهاي يکديگــر نگــــاه کنيم

سلام اي تنها بهونه واسه ي نفس كشيدنهنوزم دلت گرفتست واسه خاطره من

ميدوني كه دسته من نيست بازيه سرنوشتهرو قشنگها خط كشيده زشت هارو واسم نوشته

باز كه ابري شد نگاهت بغضت هم برام عزيزهاما اشك ها تو نگه دار نذار اينجوري بريزه

من هنوز چيزي نگفتم كه تو طاقتت تموم شدباقيش رو بگم ميبيني گريه هات كلي حروم شد

حال من خيلي عجيبه دوست دارم پيشم بشيني من نگاهت بكنم تو تو چشمام عشق رو ببيني

يادته من و تو داشتيم ساده زندگي ميكرديماز همين چشمه ي شفاف رفع تشنگي ميكرديم

بسته ام بار سفر از شهر خود می روم

 آشفته تا شهر دگر گشته ام

 بیگانه با هر آشنا می روم شاید شوم بیگانه ای

چگونه بگويم
چگونه فريــــاد كنــــــم
اندوه لحظه های نبودنت را
آنقـــــــدر از مـــــــــــــن دوري
كه براي رسيدن تقويم قد نمي دهد
اما
برايــــــــــــــــــــــــــــــت مي نويسم
از روزهــای تنهــــــــایـــــــــــــی
ودل تـــــــــــــــــــــــــــهي
و چشمهاي منتــــــظر
و دردي كه با ديدنت تسكين مي يابد
از همــــــــــــه وهمـــــــــــــــه كه
نشان نبودنـــت را ميدهــــــد

تا كه هستم باده خواري مي كنم

با دل ديوانه ياري مي كنم

در ميان جمع شبگردان عشق

با حريفان ميگساري مي كنم

نيمه شب ان دم كه عالم خفته است

مستي و شب زنده داري مي كنم

از من اشفته دل پروا مكن

گردبادم بيقراري مي كنم

بر مزار ارزو هايي شباب

گريه چون ابر بهاري مي كنم

خنده بي اعتبارم را ببين

اينهم از بي اختياري مي كنم

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو. براي عشق قبول كن ولي غرورتت را ازدست نده

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو. براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه

 براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن . براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي

 رو نگير. براي عشق وصال كن ولي فرار نكن . براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه

 زندگي كن

به خدا خسته از آن زخم زبانت شده ام

بی خیال تو و ابروی کمانت شده ام

عشق تو بر دل من بار گرانیست و من

بی تحمل شده از بار گرانت شده ام

آنقدر دلبر و دلدار و فریبا نشدی

مکن این فکر که مجنون زمانت شده ام

دو سه روزیست که رفتی و دلم آزاد است

آری آزاده ترین مرد جهانت شده ام

اشکم از دیده فرو ریخت و رسوایم کرد

حرف آخر...تو کجایی؟ نگرانت شده ام

ای همه مردم درین جهان به چه کارید؟

عمر گرانمایه را چگونه گذارید؟

دوست بدارید

آمد و آتش به جانم کرد و رفت

با محبت امتحانم کرد و رفت

آمد و بنشست و آشوبی بپا

در میان دودمانم کرد و رفت

دوست دارم شب را دوست دارم بخاطر تاريکي.... تاريکي را دوست دارم بخاطر تنهايي... تنهايي را

دوست دارم بخاطر فکر کردن ... فکر کردن را دوست دارم بخاطر تو... تو را دوست دارم بخاطر

چشمانت... چشمانت را دوست دارم بخاطر قطرات اشکي که ميدانم بر سر مزارم خواهي ريخت

غم هايت را روي شن بنويس تا باد آنها را با خود ببرد و شاديهايت را روي سنگ بنويس كه هيچوقت

 تنهايت نگذارد

 امتحان عشق : در جلسه امتحان عشق من ماندم و یک برگ سفید . یک دنیا حرف ناگفتنی و یک بغل

 تنهایی و دلتنگی .... . درد دل من در این کاغذ کوچیک جا نمی شه . در این سکوت بغض آلود قطره

کوچکی هوسه سرسره بازی می کنه . برگه سفیدم عاشقانه قطره را به آغوش می کشد . عشق تو

نوشتنی نیست عزیزم .... . من در برگه ام کنار آن قطره یه قلب کوچولو می کشم ..... . وقت تمام است

 حالا برگه ها بالا .... امتحان عشق : در جلسه امتحان عشق من ماندم و یک برگ سفید . یک دنیا حرف

 ناگفتنی و یک بغل تنهایی و دلتنگی ....

چقدر سخته وقتي تو زندان عاشقي گرفتار شدي و ازت پرسيدن جرمت چيه؟؟؟ بگي : عشق ... چقدر

 سخته وقتي كه كادو تولدت كه هميشه كلي واست عزيزه بي وفايي باشه ... چقدر سخته وقتي كسي كه

 دلت رو اسير كرده جواب نگاه عاشقانه تو رو نده ... چقدر سخته وقتي عاشق كسي باشي كه از عشق

 چيزي نمي دونه ... ولي سخت تر از همه اينه كه تو جاده هاي عاشقي به تابلوي عبور ممنوع بخوري

 به همون تابلويي كه هزاران قلب عاشق رو پشت خودش نگه داشته ... عشق ممنوع

 باشی از رفتار خود خاطرات رفته ام را مو به مو از برکنی می رسد روزی که تنها ماند از من يادگار نامه

 های کهنه ای را که به اشکت تر کنی می رسد روزی که صبرت سر شود در پای من آن زمان احساس

امروز مرا باور کنی

محل تولد : شهر گمشده عشقان گروه خون : +عشق

 جرم : سرقت دل هم

مجازات : یک عمر به امید عشق پاک

سن : به اندازه روزای گمشده عشق

ساکن : شهر فراموش شده عاشقان

فقط برای تو

نازم به ناز كسي كه ننازد به ناز خويش 

ما را بــه ناز ناز فـــروشــان نيـاز نيست

دوست بي وفا را كمتر از دشمن نمي دانم

سرم قربان آن دشمن كه بويي از وفــا دارد

راست گفتي عشق خوبان آتش است

 سخت سوزاند امــــا دلــــكش اســت

كنم هر شب دعايي كز دلم بيرون رود يادش

ولي آهسته مي گويم الهي بـي اثر بـاشــد

عاشقي تا شيوه من شد نديدم روز خوش

كاشكي اين شيوه را هرگز نمي آموخــتم

گمان كردم كه با من همدل و هم دين هم رنگي

 به مردي با تو پيوستــم ندانـستم كـه نــا مــردي

زندگي زيباست اي زيبا پســـند     زنده انديشان به زيبايي رســـند

آنقدر زيباست ايـن بي بازگشت    كز برايش ميتوان از جان گذشت

صحبت عـشق تـو بـا يـاري كـن       كـه بدانـد غـم تـنهايي چيـست

عشق را ای کاش زبان سخن بود

آنکه ميگويد دوستت ميدارم
خنياگر غمگينيست
که آوازش را ازدست داده است
اي کاش عشق را زبان سخن بود
هزار کاکلي شاد در چشمان توست
هزار قناري خاموش در گلوي من
عشق را اي کاش زبان سخن بود
آنکه ميگويد دوستت ميدارم
دل اندوهگين شبيست
که مهتابش را مي جويد
اي کاش عشق را زبان سخن بود
هزار آفتاب خندان در خرام توست
هزار ستاره ي گريان در تمناي من
عشق را اي کاش زبان سخن بود

 در شهری به نام عشق کوهی است به نام محبت

در این رود آبراهی میرود به نام وفا  

 

در شهری به نام عشق کوهی است به نام محبت

در این کوه رودی است به نام صفا

در این رود آبراهی میرود به نام وفا

سر انجام این آبراه به آبگیری میریزد به نام وداع

بگذار گريه كنم براي عاطفه اي كه نيست

و

دنيايي كه انجمن حمايت از حيوانات دارد

اما انسان پا برهنه و عريان ميدود

بگذار گريه كنم براي انساني كه راه كوره هاي
 

مريخ را شناخته است اما هنوز!

كوچه هاي دلش را نمي شناسد.

عاشقانه ها

به كي بگم كه عشقم از هوس نيست
حرفــــهاي مــن بيهـوده وعبس نیست

به كي بگم كه قلبم تو دست تو اسيره
بــه كي بگم نگـاهت از يــاد مـن نمـيره

به كي بگم كه چشمات آسمون خدا بود
به كــي بگم نگاهــت پــر از صلــح صفا بود

بــه كي كه مهرت تـو قلب من نشسته
به كي بگم كه اسمت از يادم من نرفته

به كي بگم كه يـادت فراموشـم نميشه
به كي بگم كه قلبت از سنگ واز شيشه

 كي بگم كه عمرم به پاي تو حــروم شد
اما جدايي از مـن بــرات گـرون تمــوم شــد

به كي بگم كه قلبم شكست ودر به در شد
دلــم پوسيد تو ســينه از هـمه بــي خـبر شد

عاشقت خواهم ماند

 بي آنکه بداني دوستت خواهم داشت

بي انکه بگويم درد دل خواهم گفت

بي هيچ کلامي گوش خواهم داد

بي هيچ سخني در اغوشت خواهم گريست

بي آنکه حس کني در تو ذوب خواهم شد

بي هيچ حرارتي آنگونه شايد احساسم نميرد

 بال‌هایت را به حرکت در بیاور !!

پرواز را شروع کن !!

در خواب ناز بودم

عشق نخستين نياز براي پيوند

عشق يعني دوست داشتن به اضافه صداقت ، رفاقت ، معرفت

عشق يعني امروز ، فردا و هميشه

عشق آن سوي من است ، آن سوي ترديد ، آن سوي اگر ، آن سوي اما ، شايد ...

عشق را بايد به جا آورد ، محترم شمرد ، شناخت

عشق كودكي است كه بوي صداقت و صراحت مي دهد

دست عشق را در كوچه هاي پر از ازدحام زندگي نبايد رها كرد

عشق نخستين نياز براي پيوند

عشق يعني دوست داشتن به اضافه صداقت ، رفاقت ، معرفت

عشق يعني امروز ، فردا و هميشه

عشق آن سوي من است ، آن سوي ترديد ، آن سوي اگر ، آن سوي اما ، شايد ...

عشق را بايد به جا آورد ، محترم شمرد ، شناخت

عشق كودكي است كه بوي صداقت و صراحت مي دهد

دست عشق را در كوچه هاي پر از ازدحام زندگي نبايد رها كرد

تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم

مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم

کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟

حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟

مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا

نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها

تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه

یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه

من عاشقم همین و بس , غصه نداره بی کسی

قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم

ولـی هنـوز عـاشقتـم , بــذار بــرم , بــذار بــرم

اين دنيا نكردم من گناهي فقط كردم به چشمانت نگاهي اگر باشه نگاه من گناهي مجازاتم بكن غير

 از جدايي

فرشته از سنگ پرسيد : چرا از خدا نمي خواهي که تو رو انسان کنه؟ سنگ گفت : هنوز آنقدر

 سخت نشدم که انسان بشم

نمي بخشمت .... بخاطر تمام خنده هايي كه از صورتم گرفتي .... بخاطر تمام غمهايي كه بر صورتم

 نشاندي .... نمي بخشمت .... بخاطر دلي كه برايم شكستي .... .. بخاطر احساسي كه برايم پرپر

كردي ..... نمي بخشمت .... بخاطر زخمي كه بر وجودم نشاندي ..... بخاطر نمكي كه بر

 زخمم گذاردي .... و مي بخشمت بخاطر عشقي كه بر قلبم حك كرد